Κείμενο από Ξυπόλητο Τάγμα

H γιαννιώτικη συλλογικότητα αρνητών στράτευσης με όνομα "Ξυπολύτο Τάγμα"(http://xupolutotagma.squat.gr/) μοίρασε και το παρακάτω κείμενο για το επερχόμενο στρατοδικείο Δ.Χατζηβασιλειάδη (5.11.2013) :

Επίσης αν θέλετε να κατεβάσετε ολόκληρο το κείμενο σε μορφή pdf πατήστε   εδώ .

 

Και για να μην ξεχνιόμαστε συγκέντρωση στο Ρουφ την Τρίτη 5.10.2013!

Κείμενο της ΕΣΕ Ιωαννίνων

ΝΑ ΖΩΝΤΑΝΕΨΟΥΜΕ ΞΑΝΑ ΤΑ ΣΥΝΔΙΚΑΤΑ

ΝΑ ΔΩΣΟΥΜΕ ΞΑΝΑ ΝΟΗΜΑ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ

 

Ο κατήφορος δεν δειχνει να έχει τέλος! Ο οδοστρωτήρας της εξουσίας συνεχίζει να ισοπεδώνει κάθε ψείγμα κοινωνικής και εργατικής κατάκτησης των προηγούμενων χρόνων. Πλήρης και απόλυτη ελευθερία των εργοδοτών για μαζικές απολύσεις, διαθεσιμότητα σε χιλιάδες εργαζόμενους στο δημόσιο, κατάργηση της κυριακάτικης αργίας. Ταυτόχρονα η φορολόγηση των πάντων, η αύξηση των τιμών στα προϊόντα καθημερινής χρήσης, τα φάρμακα και τις μετακινήσεις, τα εισητήρια των 25 ευρω στα νοσοκομεία, οι λογαριασμοί και τα χρέη στις τράπεζες, διαμορφώνουν την εικόνα μιας κοινωνίας σε παρακμή, που έχει αφεθεί στην μοίρα της, ή καλύτερα στα χέρια όσων την διαφεντεύουν.

Read more: Κείμενο της ΕΣΕ Ιωαννίνων

Κείμενο-Τοποθέτηση για τις καταλήψεις

Κείμενο με σκοπό την τοποθέτηση πάνω στην επίθεση που δεχονται οι καταλήψεις από την συλλογικότητα "Ταπί και Ψύχραιμοι".

Για να κατεβάσετε ολόκληρο το κείμενο σε μορφή pdf πατήστε   εδώ .

Κείμενο της ΕΣΕ Ιωαννίνων για την απελευθερωση του ωραρίου

ΤΙΣ ΚΥΡΙΑΚΕΣ ΝΑ ΠΑΝΕ ΓΙΑ ΔΟΥΛΕΙΑ

ΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΕΣ ΟΙ ΥΠΟΥΡΓΟΙ ΚΑΙ ΤΑ ΑΦΕΝΤΙΚΑ

Οι πειραματισμοί τέλειωσαν. Εδω και χρόνια, οι εργοδότες και οι κρατικοί τους αυλικοί, προσπαθούσαν να ξεχειλώσουν με κάθε τρόπο το ωράριο εργασίας. Ξεκίνησαν με την διεύρηνση του ωραρίου στην αγορά πριν μερικά χρόνια, το άνοιγμα των μαγαζιών τις Κυριακές κατα τις εορταστικές περιόδους και τώρα αποφασίζουν λόγω...μνημονιακής πίεσης, την ολοκληρωτική κατάργηση της κυριακάτικης αργίας. Τα καταστήματα πλέον μπορούν να είναι ανοιχτά όλες τις Κυριακές του χρόνου αναλόγως τις αποφάσεις κάθε περιφέρειας, πέραν των επτά που θα είναι υποχρεωτικές. Όλα αυτά με την πρόφαση της ανάπτυξης,της αναζοωγόνησης της αγοράς και κυρίως της ανάγκης για δημιουργία θέσεων εργασίας. Ευτυχώς που οι προηγούμενες ρυθμίσεις για το ωράριο άνοιξαν δουλειές και βρεθήκαμε σήμερα με 1500000 ανέργους και τουλάχιστον 500000 απλήρωτους εργαζόμενους στον ιδιωτικό τομέα. Και είναι προφανές πως κανείς υπάλληλος δεν θα προσληφθεί, αντιθέτως οι ηδη υπάρχοντες θα ωφείλουν να δουλέυουν μια μέρα- την τελευταία που είχε απομείνει- παραπάνω.

Η απόφαση αυτη γυρνάει 700.000 εργαζόμενους στο εμπόριο, 103 χρόνια πίσω στο 1909, τότε που τα μαγαζιά δούλευαν και τις Κυριακές. Ο στόχος τους είναι διπλός, από τη μια να τσακίσουν ότι έχει απομείνει από τις εργατικές κατακτήσεις και από την άλλη να ξαναμοιράσουν την αγορά σε περίοδο που οι τζίροι πέφτουν συνεχώς προς όφελος των μεγάλων εμπορικών ομίλων και των πολυεθνικών.

Θέλουν η «θεά αγορά» να αποφασίζει για τα πάντα, θέλουν να μας κάνουν δούλους της, ακόμα και οι ζωές μας οι ίδιες να προσαρμοστούν σε αυτήν. Με απίστευτο θράσος σε μια εποχή που η συντριπτική πλειοψηφία του κόσμου παλεύει να επιβιώσει, διατείνονται ότι είνα απαραίτητες περισσότερες μέρες και ώρες με τα μαγαζιά ανοιχτά για να μπορεί  να ψωνίζει. Εμείς λέμε ότι ούτε στις «εποχές της αφθονίας» ούτε πολύ περισσότερο, στη σημερινή εποχή χρειάζεται τα καταστήματα να λειτουργούν περισσότερες ώρες και μέρες. Οι ώρες που λειτουργούν τα μαγαζιά είναι υπεραρκετές για να ψωνίσει όποιος θέλει. Αυτό που επιδιώκουν είναι να δημιουργήσουν συνειδήσεις καταναλωτών, καταναλωτών εμπορευμάτων, πολιτικής, διασκέδασης κ.λπ. Για να μπορούν όλοι αυτοί οι από πάνω να συνεχίσουν να θησαυρίζουν από τη δουλειά μας και να αναπαράγουν την εξουσία τους από την ανοχή μας.

Ταυτόχρονα δεν πρέπει να ξεχνάμε οτι οι χώροι του εμπορίου ήταν πάντα το «θερμοκήπιο» των νέων εργασιακών σχέσεων. Από εδώ ξεκίνησε το ωρομίσθιο, οι συμβάσεις ορισμένου χρόνου, τα σπαστά ωράρια, και σαν γάγγραινα απλώνονταν και στους άλλους κλάδους και χώρους δουλειάς. Ας μην έχει κανείς αυταπάτες ότι η κατάργηση της κυριακάτικης αργίας είναι μια υπόθεση στενά του εμπορίου. Σύντομα όλοι οι εργαζόμενοι θα βρεθούν να αντιμετωπίζουν το ίδιο ζήτημα. Η διάχυση του 40ωρου σε 6 μέρες που ψηφίστηκε στο τελευταίο μνημόνιο, κρύβει τις απαιτήσεις Κράτους και αφεντικών (μικρών και μεγάλων) για 6 μέρες δουλειάς, δείχνουν ότι αυτή θα είναι η κατεύθυνση για όλους.

Ειδικά στην περιοχή μας, ο Καχριμάνης με το περιφερειακό του συμβούλιο, άφησε στην “καλή” προαίρεση των επιχειρηματιών, την δυνατότητά τους να ανοιγουν όσες Κυριακές το επιθυμούν. Ο εμπορικός σύλλογος απο την άλλη, σε απόφαση του (γενική συνέλευση όχι ΔΣ) στις 11 Οκτώβρη, αποφάσισε το άνοιγμα των μαγαζιών μόνο μια Κυριακή. Δεν γνωρίζουμε με ποιο τρόπο αυτη η απόφαση θα τηρηθεί όταν οι σύλλογοι των γειτονικών νομών κινούνται σε άλλη κατεύθηνση, ούτε μπορούμε σαν εργαζόμενοι να εμπιστευτούμε τις αποφάσεις των αφεντικών όταν εξ΄ορισμού τα συμφέροντά μας είναι αντιθετικά. Είναι σίγουρο πως αν η επιλογή είναι πιο συμφέρουσα ή πιεστούν απο τον μεταξύ τους ανταγωνισμό, θα ανοιξουν κυριακάτικα τα μαγαζιά τους αδιαφορώντας για τους εργαζόμενους. Δεν αποκλείται μάλιστα να δούμε ελαφρύνσεις για λογαριασμό των εργοδοτών που να αφορούν ασφαλιστικά ή φορολογικα έξοδα. Ο τρόπος να πετύχουν τις μεθοδεύσεις τους θα βρεθεί, χωρίς να υπολογίσουν καθόλου τους εργαζόμενους και τα ωράριά τους. Γεγονός όχι παράλογο, την στιγμή που ο κλάδος των εμπορουπαλλήλων δεν είναι οργανωμένος συνδικαλιστικά κι ακόμα χειρότερα όταν οι όποιες συνδικαλιστικές δομές είναι στριμωγμένες στα κομματικά γραφεία και τις πολιτικές φιλοδοξίες.

Τα αφεντικά, το Κράτος κι οι εργατοπατέρες δεν μας αφήνουν να ανασάνουμε!

Εχουμε αργήσει ήδη, μα δεν έχουμε άλλη επιλογή απο την αντίσταση σε τέτοιους σχεδιασμούς. Προτάσσουμε την αλληλεγγύη όλων των εργαζομένων και την αυτοργάνωση των συνδικάτων, όπλα που τσάκισαν πολλές φορες τα σχέδια των αφεντικών, κι ωφείλουμε να τα έχουμε πάντα στραμένα εναντίον τους. Ο αγώνας για την μη κατάργηση της κυριακάτικης αργίας, δεν είναι υπόθεση μόνο των εργαζομενων στο εμπόριο, ειναι υπόθεση όλων μας.

ΠΟΤΕ ΔΟΥΛΕΙΑ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ

Η ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΣΤΟ ΩΡΑΡΙΟ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΣΚΛΑΒΙΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥΣ

ΕΝΗΜΕΡΩΤΙΚΗ ΕΚΔΗΛΩΣΗ-ΣΥΖΗΤΗΣΗ

Σχετικά με την κατάργηση της κυριακάτικης αργίας στον κλάδο του εμπορίου

ΣΑΒΒΑΤΟ 19 ΟΚΤΩΒΡΗ 19:00

Στον Αυτοδιαχειριζόμενο Κοινωνικό Χώρο Ιωαννίνων

πλ. Νεομάρτυρος Ιωάννου (απέναντι απο το Ωδείο)

ΜΕ ΔΥΟ ΛΟΥΚΕΤΑ ΔΕΝ ΣΦΡΑΓΙΖΟΝΤΑΙ ΟΙ ΑΓΩΝΕΣ – Κείμενo για την αλληλεγγύη στις καταλήψεις

Πριν καλά καλά στεγνώσει το μελάνι απο τις ανακοινώσεις που κι εμείς μαζί με πολλούς άλλους συντρόφους μοιράζαμε αυγουστιάτικα, σχετικά με τις εκκενώσεις τριών καταλήψεων στην Πάτρα, το κατασταλτικό “ξεσάλωμα” της κρατικής μηχανής, βρέθηκε στη αυλή μας. Το πρωϊ της 29 Αυγούστου, ο περιφερόμενος θίασος των ροπαλοφόρων δολοφόνων της αστυνομίας, με την καθοδήγηση εισαγγελέα, σφράγισε το εδώ και 5 χρόνια κατειλλημένο κτίριο της Αντιβίωσης στα Γιάννινα. Περισσότεροι από 100 μπάτσοι, εξοπλισμένοι σαν αστακοί, έπαιξαν τον ρόλο του στρατού κατοχής στην πόλη μας, επιχειρώντας να σβήσουν μια φωτιά που δεν σβήνει, να εξαφανίσουν αυτό που βρίσκεται παντού, να επιβληθούν με την εξουσία τους πάνω σε όσους έχουν μάθει μόνο να την πολεμούν. Αυτοί που κυβερνάνε αυτόν τον τόπο, τοπικά και κεντρικά, επιβεβαίωσαν με την επιχείρηση αυτή μόνο ένα πράγμα: Τον φόβο τους. Τον φόβο που έχουν απέναντι στον αγώνα των καταπιεσμένων, τον φόβο τους απέναντι σε ότι γεννιόταν, αναπαράγονταν, οργανώνονταν και διαχέονταν μέσα απο αυτή την κατάληψη.

Η βία της εξουσίας ασκείται πάντα σε πολλά επίπεδα. Δεν είναι μόνο τα δακρυγόνα στις διαδηλώσεις, οι συλλήψεις και οι φυλακές. Ξεδιπλώνεται σε κάθε έκφανση της καθημερινής ζωής, στην μείωση του μισθού, στις αυθαιρεσίες των αφεντικών, στα εργατικά “ατυχήματα”, στις απολύσεις και την ανεργία, στην έλλειψη κοινωνικών παροχών, στον έλεγχο των δημόσιων χώρων, στα εισητήρια των νοσοκομείων, στις ατέλειωτες ουρές του ΟΑΕΔ και της ΔΕΗ. Η βία της εξουσίας, ασκείται απο τους φασίστες, απέναντι στο πιο καταπιεσμένο κομμάτι της εργατικής τάξης, τους μετανάστες, αλλα και από τις σεξιστικές συμπεριφορές ενάντια σε όσους/ες έχουν διαφορετικές απο τα κυρίαρχα standar σεξουαλικές προτιμήσεις. Η εξουσία ασκεί βία από τα δελτία ειδήσεων και τις φυλλάδες της, ενω καταστέλλει άγρια μέσα από την προπαγάνδα για την διαμόρφωση της κοίνης γνώμης. Ασκεί βία ακόμη και μέσω του ξεπουλήματος των αγώνων από τους εργατόπατέρες και τα κομματόσκυλα. Κι όμως, τα τελευταία χρόνια, ιδιαίτερα μετά το 2008 και την μνημονιακή επίθεση για την σωτηρία της οικονομίας που ακολούθησε, μαζικοποιήθηκαν και αναπτύχθηκαν κοινωνικοί και ταξικοί αγώνες μεγάλης δυναμικής, που επηρέασαν τον τρόπο με το οποίο αντιστέκονταν ως τώρα οι αγώνιζόμενοι. Όλη η μεθοδολογία της συνδικαλιστικής δράσης που γνωρίζαμε τέθηκε υπό αμφισβήτηση. Απαξιώθηκε η διαμεσολάβηση, η ιεραρχία, οι κινητοπιήσεις που καθοδηγούνταν από τα κομματικά γραφεία. Γεννήθηκαν νέες δομές του εργατικού κινήματος αλλά και κοινωνικά κύτταρα που επιχείρησαν την οργάνωση των αγωνιζόμενων από τα κάτω, χωρίς ειδικούς και πεφωτισμένους ηγέτες. Έθεσαν ως προτεραιότητα την άμεση δράση και έδωσαν περιεχόμενο στην φράση “παίρνουμε τις ζωές μας στα χέρια μας”, αναζητώντας λύσεις για τα καθημερινά προβλήματα, έξω και ενάντια απο την κρατική κηδεμονία και την θεσμική χειραγώγηση. Αναμφίβολα όμως, όλες αυτές οι κινηματικές διεργασίες, δεν κατάφεραν (ή δεν θέλησαν) ούτε να οργανωθούν, ούτε να συντονιστούν, ώστε να συγκρουστούν αξιόμαχα με την πολύπλευρη επίθεση του κράτους και των αφεντικών. Και σήμερα βρισκόμαστε ακριβώς στην στιγμή που το καπιταλιστικό σύστημα αναβαθμίζει αυτή την επίθεση.

Τι σχέση έχουν όμως όλα αυτά με τις αλλεπάληλες εκκενώσεις κατειλλημένων κτιρίων;

Εδώ και τουλάχιστον τρεις δεκαετίες, το κίνημα των καταλήψεων και της επανοικιοποίησης εγκαταλλελειμένων κτιρίων,πέραν του ότι έδωσε ζωντάνια σε χώρους που το κράτος ήθελε νεκρούς και μαραζωμένους, πειραματίστηκε και εφάρμοσε σταθερά την αυτοοργάνωση,την αυτοδιαχειρηση, τις οριζόντιες διαδικασίες στις συνελέυσεις, τον ριζοσπαστικό τρόπο αντίστασης σε κάθε μορφή εξουσίας. Οι πρακτικές αυτές διαχύθηκαν κοινωνικά κι εγιναν κτήμα χιλιάδων ανθρώπων. Μπολιάστηκαν με τις διεκδικήσεις των σωματείων βάσης και των λαϊκών συνελεύσεων. Πολύ πρίν ξεφυτρώσουν τα κινήματα άρνησης πληρωμών, αμφισβήτησε στην πράξη την υποχρέωση να πληρώνει κανείς για τα αυτονόητα, όπως η στέγαση και το ρεύμα, η τροφή και η ψυχαγωγία. Οι καταλήψεις στέκονται ισχνό μεν, αλλά πολύ ουσιαστικό εμπόδιο, στην διαδικασία συσσώρευσης κεφαλαίου, προβάλλοντας την κοινωνική απειθαρχία στους εκβιασμούς της μισθωτής σκλαβιάς και της πνευματικής υποδούλωσης. Ταυτόχρονα στο εσωτερικό τους διαμορφώνουν -στο βαθμό που αυτό είναι δυνατό σε μια κοινωνία αλλοτροίωσης- κοινωνικές σχέσεις που διέπονταν απο συντροφικότητα και αλληλεγγύη, πολεμώντας την λογική του κέρδους και του ατομισμού.

Έκαναν όμως, και συνεχίζουν να κάνουν και κάτι ακόμη, πολύ πιο επικύνδυνο: Δεν συνεργάζονται με κανέναν θεσμό, δεν ζητούν άδεια από κανέναν τοπικό άρχοντα για να δράσουν, δεν υποττάσσονται σε καμία κομματική γραμμή, δεν καθοδηγούνται από κανένα αρχηγό, δεν συμβιβάζονται με τις χάρες που μπορεί να προβάλλει το κράτος, δεν αποκοιμίζονται στην απάθεια, ΔΕΝ ΣΥΝΑΙΝΟΥΝ! Αν κάτι γνωρίζει καλά η εξουσία, είναι ότι οι καταλήψεις, αλλα και το αναρχικό/αντιεξουσιαστικό/ελευθεριακό κίνημα δεν είναι αφομοιώσιμο πεδίο, δεν θα καναλιζαριστεί ούτε με κυβερνήσεις του ΣΥΡΙΖΑ, ούτε με στρατιωτικές χούντες. Το καθρεφτισμα μιας διαφορετικής, δικαιότερης και ισότιμης κοινωνίας, δεν μπορεί να ελεγχθεί, είτε υπάρχουν καταλήψεις, είτε όχι, γιατί αντανακλάται στους καθημερινούς αγώνες των αντιστεκόμενων.

Τώρα λοιπόν που το κράτος και τα αφεντικά προσπαθούν να αποτελειώσουν το έργο τους, να υποτιμήσουν ακόμη περισσότερο τις ζωές μας και να εδραιώσουν πιο εντατικά την κυριαρχία τους, δεν θα μπορούσαν να αφήσουν τις καταλήψεις και τους αυτοδιαχειριζόμενους χώρους έξω από την κατασταλτική τους αντζέντα. Ταυτόχρονα, με τις επιστρατεύσεις των απεργών, τον Ξένιο Δία και τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, οι εκκενώσεις των καταλήψεων. Κάθε “θερμοκήπιο” αγώνα, κάθε κοινωνικό σύνολο που αντιδρά στην καπιταλιστική βαρβαρότητα, επιχειρείται να περιοριστεί.

Επομένως, το ζήτημα δεν έγκειται στο τι θα απογίνει το συγκεκριμένο κτίριο σε εκείνη την γωνια της Γεωργίου Παπανδρέου. Σημασία έχει οτι η επίθεση του κράτους θα συνεχιστεί σε όποιους αντιστέκονται, είτε είναι αναρχικοί, είτε αριστεροί, είτε αξιοπρεπείς άνθρωποι που δεν σκύβουν το κεφάλι. Η εκκένωση της Αντιβίωσης όμως στις 29 Αυγούστου, έχει αποτελέσει εφαλτήριο συσπείρωσης, ζύμωσης και κινητοποίησης πολλών αγωνιζόμενων προκαλώντας ήδη σοβαρό πονοκέφαλο στην τοπική και κεντρική εξουσία. Και θα συνεχίσουμε να είμαστε εδώ, στο πεδίο του αγώνα, στους χώρους δουλειάς και στους δρόμους, κάνοντας ότι περνάει από το χέρι μας, αυτός ο πονοκεφαλος να μην τους περάσει, ώσπου το προλεταριάτο τους στείλει στην ιστορία.

ΓΙΑ ΧΙΛΙΟΥΣ ΔΥΟ ΚΙ ΑΚΟΜΑ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΑΝΤΙΒΙΩΣΗ ΚΑΙ ΣΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ

ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ ΤΡΙΤΗ 10 ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ 18:00 ΝΟΜΑΡΧΙΑ

Ελευθεριακή Συνδικαλιστική Ένωση Ιωαννίνων


Website Security Test