Κείμενο για την 17η Νοέμβρη από τα "χημικά απόβλητα"

Τον ξέρουμε καλά της γης μας τον αφέντη
Μας έμαθε πολλά το αίμα του Νοέμβρη
Ν. Άσιμος

21 Απριλίου του 1967. Η ρευστότητα, που επικρατούσε στο πολιτικό προσκήνιο κορυφώθηκε και ήρθε να αντικατασταθεί από την δικτατορική, αστική λύση της χούντας. Τα ξημερώματα της ίδιας μέρας τανξ και στρατιωτικές δυνάμεις ξεχύθηκαν στους δρόμους της Αθήνας και σε στρατηγικά σημεία σε όλη την χώρα. Το πραξικόπημα ήταν γεγονός. Εκτελεστής του υπήρξε η ηγετική τριάδα των συνταγματαρχών Παπαδόπουλου, Παττακού, Μακαρέζου. Αμέσως καταλύθηκαν πολλές ατομικές ελευθερίες και δικαιώματα των πολιτών και επήλθε στρατιωτικός νόμος με βασιλικό διάταγμα. Απ' την πρώτη κιόλας στιγμή άρχισαν οι συλλήψεις και ο διωγμός των αντιφρονούντων. Την πρώτη μέρα φυλακίστηκαν 1000 άτομα από τον αριστερό χώρο και μέχρι και τις 30 του μήνα οι συλληφθέντες έφτασαν τους 8270. Οι συλληφθέντες όχι μόνο φυλακίστηκαν, αλλά εξορίστηκαν και βασανίστηκαν. Καθ' όλη την διάρκεια της επταετίας, οι συλλήψεις και οι βασανισμοί πολιτών, λόγω της αντιστασιακής τους δράσης ή της υπόνοιας γι' αυτήν, υπήρξαν συνηθισμένη πρακτική του καθεστώτος. Σε βάθος χρόνου τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και οι τέχνες λογοκρίθηκαν και κατευθύνθηκαν προς υπεράσπιση της ιδεολογίας της εξουσίας.

Το καθεστώς φρόντισε να «φυτέψει» τους ανθρώπους του παντού, ούτως ώστε να έχει τον πλήρη έλεγχο της κοινωνίας και να καταπνίγει κάθε μορφή αντίδρασης. Σε όλο αυτό το κλίμα αυταρχισμού και παρά τις κινήσεις νομιμοποίησης του καθεστώτος και την υπόσχεση δήθεν εκδημοκρατισμού, άρχισαν να αποκτούν εύρος το 1971 οι εκδηλώσεις ενάντια στη δικτατορία, με μεγάλες απεργίες και αναζωπύρωση του φοιτητικού κινήματος. Η αντίδραση των φοιτητών κορυφώθηκε με συνεχόμενες αποχές, την κατάληψη της Νομικής τον Φλεβάρη του 1973, με πορείες που διαλύονταν βίαια και τέλος με την κατάληψη του πολυτεχνείου στις 14 Νοέμβρη της ίδιας χρονιάς. Η κατάληψη του Πολυτεχνείου ξεκίνησε με την υποστήριξη των μαθητών και μερίδας φοιτητών. Στήθηκε ραδιοφωνικός πομπός μέσα στο Πολυτεχνείο, ο οποίος ενημέρωνε και καλούσε όλο τον κόσμο να στηρίξει αυτήν τους την κίνηση. Μετά από δύο μέρες αδυναμίας της αστυνομίας να εμποδίσει την προσέλευση του κόσμου, την εμφάνιση τους έκαναν ο στρατός και τα τανξ. Ξεκίνησε ο βίαιος διωγμός του κόσμου από την Σόλωνος και Πατησίων και δόθηκε διορία στους καταληψίες να εγκαταλείψουν το κτήριο. Αφού η εντολή αγνοήθηκε, τα ξημερώματα της 17 ης το τανκ γκρέμισε την πύλη του Πολυτεχνείου, στρατιώτες οδηγούσαν τον κόσμο έξω απ' το κτήριο και ακολούθησε ένα αιματοβαμμένο ανθρωποκυνηγητό από τους αστυνομικούς.

Ωστόσο η κατάρρευση της χούντας ήρθε το 1974 μετά από μία σειρά γεγονότων και οι επερχόμενες εκλογές ανέδειξαν τον «σωτήρα δημοκράτη» Κ. Καραμανλή με ποσοστό 54%. Αξιοσημείωτη ήταν η προπαγάνδα που έγινε για την εκλογή του και από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και με συνθήματα εκφοβισμού όπως «Καραμανλής ή τανξ». Η βαφτισμένη «δημοκρατία» του Καραμανλή έφερε την ανασυγκρότηση του παρακράτους για την βίαιη πάταξη της αριστεράς, την τσάκιση του εργοστασιακού συνδικαλισμού με τη θέσπιση αντεργατικού νόμου (Ν. 330/1976), την απαγόρευση της επετειακής πορείας της 17 Νοέμβρη και την καταστολή όλων των διαδηλώσεων με αστυνομική παρέμβαση. Τέλος, χαρακτηριστική ήταν η διατήρηση διορισμένων της χούντας ακόμη και σε καίριες θέσεις.


Σαράντα χρόνια μετά τα συμβάντα του Πολυτεχνείου και μετά τη συνεχόμενη εναλλαγή, των όμοιων κατά τ' άλλα, κυβερνήσεων της Ν.Δ. και του Π.ΑΣ.Ο.Κ., τα πράγματα δεν διαφοροποιούνται πολύ. Το ολοκληρωτικό πρόσωπο της σημερινής κυβέρνησης αναδεικνύεται από τη βίαιη καταστολή των διαδηλώσεων από τα ΜΑΤ, τις «προληπτικές» προσαγωγές-απαγωγές, την εκκένωση καταλήψεων και κοινωνικών χώρων με το πρόσχημα ότι αποτελούν «εστίες ανομίας», αλλά με πραγματική αιτία ότι σ' αυτούς τους χώρους καλλιεργείται η αμφισβήτηση και προτάσσεται ένας διαφορετικός τρόπος οργάνωσης και ζωής, την δημιουργία στρατοπέδων συγκέντρωσης για τους «λαθραίους» (σύμφωνα πάντα με τους νόμους της αστικής δημοκρατίας) μετανάστες, την συνεργασία με το παρακράτος και την ουσιαστική, αλλά και τυπική νομιμοποίησή του (άνοδος Χ.Α.) για τον αποπροσανατολισμό και τον εκφοβισμό της κοινής γνώμης, με τις μαζικές απολύσεις, τους μισθούς πείνας που μας οδηγούν στην εξαθλίωση. Και τέλος με τα πιο πρόσφατα γεγονότα, της παρεμπόδισης της αναμετάδοσης του προγράμματος της ΕΡΤ μέσα από το Πολυτεχνείο και της εισβολής των εισαγγελέων στο χώρο του πανεπιστημίου, λόγω των κινητοποιήσεων των διοικητικών ενάντια στις απολύσεις τους.


Ο αγώνας και τα αιτήματα του Πολυτεχνείου ήταν επίκαιρα μετά τον πρώτο χρόνο της «δημοκρατίας» του Καραμανλή αλλά και σήμερα μετά από 40 χρόνια «δημοκρατίας». «Μα γιατί;», είναι η ερώτηση. Δημοκρατία δεν έχουμε; Τα αιτήματα των ανθρώπων στο Πολυτεχνείο με την επικράτηση της δημοκρατίας δεν είχαν να κάνουν; Αφού λοιπόν έχουμε δημοκρατία και σ' αυτήν αποφασίζει ο λαός γιατί συνεχίζονται οι κινητοποιήσεις;


Στην κοινοβουλευτική δημοκρατία που έχουμε υιοθετήσει ως σύστημα, η λαϊκή επιθυμία αντιπροσωπεύεται με την εκλογή βουλευτών κάθε τέσσερα χρόνια. Παρ' όλα αυτά κατά την διάρκεια της θητείας μίας κυβέρνησης, αυτή και μόνον αυτή μπορεί να πάρει αποφάσεις για τον λαό και να εφαρμόσει νόμους και μέτρα. Τεράστια σημασία στο εκλογικό αποτέλεσμα έχει και η δύναμη των ΜΜΕ και τα ισχυρά εργαλεία, που χρησιμοποιούν, όπως η μονόπλευρη προβολή υποψηφίων ή η στοχευμένη παραπληροφόρηση των πολιτών, τα οποία κατευθύνουν τον κόσμο με περισσή ευκολία. Έτσι, η λειτουργία της δημοκρατίας αυτής δημιουργεί την μεγάλη αυταπάτη στον κόσμο ότι είναι πραγματικά ελεύθερος και ότι μπορεί να αποφασίζει κατά το δοκούν. Και η απάντηση στο γιατί συνεχίζονται οι κινητοποιήσεις και οι αγώνες από την αποκαλούμενη «μειοψηφία των ταραξιών» είναι ότι ο μόνος τρόπος για την διεκδίκηση και την κατάκτηση των δικαιωμάτων είναι μέσω των απεργιών, των διαδηλώσεων και των καταλήψεων.


Τα πράγματα βέβαια, είναι αμφίδρομα. Στην όλη κατάσταση δεν έχουν συμβάλει μόνο οι κυβερνήσεις αλλά και η στάση της κοινωνίας. Ένα πολύ μεγάλο κομμάτι του κόσμου όντας αποπροσανατολισμένο από τον αλληλοτροφοδοτούμενο κύκλο των εξουσιών (κεφάλαιο, ΜΜΕ, πολιτικούς) ή βολεμένο με διορισμούς και ρουσφέτια, δίνει ως αντάλλαγμα την ψήφο του και την στήριξη του στην εκάστοτε κυβέρνηση. Βρίσκεται πάντα ενάντια στην «μειοψηφία» που προσπαθεί να αντιδράσει και να υπερασπιστεί το συμφέρον όλων. Είναι το κομμάτι του κόσμου, που όταν φοβάται ή βολεύεται μένει αδρανές απέναντι στην αδικία και στρέφεται ενάντια στον «εχθρό», που του υποδεικνύουν, είτε αυτός είναι απεργός ή καταληψίας, είτε οποιοσδήποτε άλλος. Αυτό που δεν αντιλαμβάνεται όμως, είναι ότι ο πραγματικός εχθρός του είναι το σύστημα των εξουσιών, το οποίο τον χρησιμοποιεί και τον εκμεταλλεύεται προς όφελός του.


Η κάθε εξουσία, ξέρει πολύ καλά πώς να αποστερεί τις εξεγέρσεις από το νόημά τους και να τις ενσωματώνει σε μία αυτοεπιβεβαιωτική λογική, προσπαθώντας να δείξει ότι αποτελεί σώμα και συνέχεια των εξεγερμένων. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη ύβρις απέναντι στους νεκρούς του Πολυτεχνείου, από την κρατική θεσμοθέτηση της επετείου και τις καταθέσεις στεφάνων στην μνήμη τους από αυτούς, που αν είχαν την ευκαιρία -είτε τότε, είτε σήμερα-, δεν θα δίσταζαν στο ελάχιστο να διατάξουν το άρμα να ρίξει την πύλη. Το πολυτεχνείο ήταν η μαζική εξέγερση των φοιτητών και όλων όσων τόλμησαν να αντιταχθούν στο αυταρχικό καθεστώς της χούντας, που τους καταπίεζε και καταπατούσε τα δικαιώματα τους και διεκδίκησαν την πραγματική ελευθερία. Ο αγώνας για την ελευθερία αυτήν, σήμερα είναι πιο αναγκαίος από ποτέ, αν αναλογιστεί κανείς την πραγματικότητα γύρω του και αν αντιληφθεί τι επιφυλάσσει το μέλλον ακούγοντας αποστροφές, όπως αυτή του Ν. Δένδια, υπουργού προστασίας του πολίτη: «Ήρθε η ώρα η χώρα να κλείσει τους λογαριασμούς που μένουν ανοιχτοί από το 1974-1975 μέχρι σήμερα. Είτε αυτοί λέγονται ανομία, είτε αυτοί λέγονται καταλήψεις, είτε αυτοί λέγονται μεταναστευτικό, είτε μιλάμε για το άγος της Μαρφίν». Πόσο άραγε απέχουν τα αγχωμένα λογύδρια του Παπαδόπουλου περί «διασαλευθείσας τάξης», «επιστροφής στην ομαλότητα», «προάσπισης της δημοκρατίας» και «οργανωμένων μειοψηφιών» από τις υστερικές τσιρίδες των σημερινών κυβερνητικών και των παρατρεχάμενών τους;

Χημικά Απόβλητα

 

Για να κατεβάσετε ολόκληρο το κείμενο σε μορφή pdf πατήστε   εδώ .


Website Security Test